آیا افتِ نشانههای سالمندی میتواند سالها پیش از یک حادثهی قلبی، زنگِ خطر باشد؟ مطالعهای در JAMA Cardiology روی سالمندان همین را دنبال کرد.
چه بررسی شد
این پژوهش درونِ مطالعهی بزرگِ ASPREE انجام شد: ۱۲٬۰۱۵ نفر با میانگینِ سنِ ۷۶ سال (۲٬۴۰۳ نفر که بعداً حادثهی قلبیعروقی پیدا کردند و ۹٬۶۱۲ نفرِ همتای سالم). هر سال سه چیز سنجیده شد: سستی/شکنندگی، «ظرفیتِ درونی» (شناخت، حرکت، سرزندگی و روان) و کیفیتِ زندگیِ جسمی.
یافته
کسانی که بعدها دچار حادثهی قلبی شدند، تا یک دهه پیشتر پروفایلِ بدتری داشتند: سستیِ بیشتر، ظرفیتِ درونیِ کمتر و کیفیتِ زندگیِ جسمیِ پایینتر. این فاصله در ۵ سالِ آخر پیش از حادثه بهشکلِ چشمگیری بازتر میشد. برای نارسایی قلبی و مرگِ کرونری، جدا شدنِ مسیرها حتی ۱۰ سال یا بیشتر زودتر شروع میشد.
یک نکته در تفسیر
این یک مطالعهی مشاهدهای (مورد-شاهدی) است؛ نشان میدهد این نشانهها پیش از بیماری افت میکنند، ولی بهتنهایی ثابت نمیکند که با بهترکردنِ آنها میشود جلوی حادثه را گرفت.
این برای شما چه معنایی دارد
پیامِ امیدوارکننده این است که یک پنجرهی طولانیِ فرصت وجود دارد. در سالمندان، افتِ تدریجیِ توانِ بدنی و سرزندگی را نباید صرفاً «پیریِ طبیعی» دانست و رد کرد؛ اینها میتوانند نشانهی زودهنگام باشند و بهانهای برای بررسی و پیشگیریِ جدیتر.