انستیتو آموزشی، تحقیقاتی و درمانی قلب و عروق شهید رجایی در سال ۱۳۵۳ با نام «بیمارستان بنیاد قلب» افتتاح شد. ساختمان آن پیشتر بیمارستان ملکه مادر بود که با تغییر کاربری به نخستین بیمارستان فوق تخصصی قلب کشور تبدیل شد.
این مرکز امروز یکی از بزرگترین بیمارستانهای قلب آسیا و بزرگترین محل ارجاع بیماریهای قلبی-عروقی کودکان و بزرگسالان در ایران است. بیش از ۶۰۰ تخت فعال دارد و روزانه حدود هزار بیمار از سراسر کشور را میپذیرد.
رجایی بهعنوان قطب علمی قلب کشور انتخاب شده است. این مجموعه سالها زیر نظر دانشگاه علوم پزشکی ایران فعالیت میکرد و از سال ۱۴۰۲ مستقل شد.
تاریخچه
بیمارستان در سال ۱۳۵۳ با ظرفیت پیشبینیشدهی ۴۰۰ تخت افتتاح شد ولی عملاً با ۲۶۵ تخت کار خود را آغاز کرد. در آن زمان شامل بخشهای مراقبت ویژه و مراقبتهای قلبی با ۱۲ تخت، بخش خصوصی با ۱۸ تخت، دو اتاق عمل فعال، بخش کاتتریسم و آنژیوگرافی، رادیولوژی، آزمایشگاه مرکزی، دیالیز، داروخانه و فیزیوتراپی بود.
تا سال ۱۳۵۶ شمار تختهای فعال به ۳۶۶ رسید. در فاصلهی سالهای ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۵ بخشهای اورژانس، پزشکی هستهای، اکوکاردیوگرافی و آزمایشگاههای تحقیقاتی اضافه شدند و ظرفیت به ۴۰۰ تخت رسید. در سال ۱۳۶۵ بخش انقلاب با ۱۶ تخت برای مصدومان شیمیایی و مجروحان جنگی راهاندازی شد.
سال ۱۳۷۰ نقطهی عطف مهمی بود: بخش آنژیوگرافی با آغاز انجام آنژیوپلاستی گسترش چشمگیری یافت. تا سال ۱۳۷۱ تختهای فعال به ۴۵۰ رسید، بخش اورژانس از ۱۰ به ۲۱ تخت با تجهیزات مراقبت قلبی گسترش یافت و اتاقهای عمل از چهار به شش رسید.
در سالهای ۱۳۷۲ و ۱۳۷۳ با افتتاح بخشهای تازهی مراقبت ویژهی بزرگسال و کودکان، ظرفیت به ۵۰۸ تخت رسید. در همین دوره اکوکاردیوگرافی از راه مری به خدمات مرکز اضافه شد.
