نقص دیواره بین دهلیزی

سوراخ در دیواره‌ی بین دو دهلیز که خون را از سمت چپ به راست می‌فرستد؛ گاهی تا بزرگسالی ناشناخته می‌ماند.

قابل پیگیری سرپایی

این وضعیت معمولاً با مراجعه‌ی برنامه‌ریزی‌شده به پزشک قابل بررسی است.

نقص دیواره‌ی بین دهلیزی یعنی سوراخی در دیواره‌ی میان دو دهلیز قلب که از بدو تولد وجود دارد. خون از سمت چپ — که فشار بیشتری دارد — به سمت راست سرریز می‌کند و بار اضافی روی قلب راست و ریه‌ها می‌گذارد. ویژگی شاخصش این است که می‌تواند دهه‌ها بی‌صدا بماند و در بزرگسالی کشف شود.

نقص دیواره بین دهلیزی
منبع تصویر: BruceBlaus. When using this image in external sources it can be cited as: Blausen.com staff (2014). "Medical gallery of — مجوز CC BY 3.0 — ویکی‌مدیا کامنز

نقص دیواره‌ی بین دهلیزی چیست

قلب چهار حفره دارد: دو دهلیز در بالا و دو بطن در پایین. سمت راست خون تیره را به ریه می‌فرستد و سمت چپ خون روشن را به بدن. این دو مدار باید کاملاً از هم جدا باشند.

در جریان رشد جنین، دیواره‌ی میان دو دهلیز به‌تدریج بسته می‌شود. اگر این بسته شدن کامل نشود، سوراخی باقی می‌ماند.

حالا فشار دهلیز چپ از دهلیز راست بیشتر است، پس بخشی از خون روشن — که تازه از ریه برگشته — دوباره به سمت راست می‌رود و بار دیگر به ریه فرستاده می‌شود. این چرخه‌ی بی‌فایده سه پیامد دارد:

  • قلب راست بزرگ می‌شود — چون حجم بیشتری را جابه‌جا می‌کند
  • جریان خون ریه زیاد می‌شود و در بلندمدت به فشار خون ریوی می‌رسد
  • دهلیز راست کشیده می‌شود و بستر فیبریلاسیون دهلیزی می‌شود

و چون این بار به‌آرامی و در طول سال‌ها زیاد می‌شود، بدن سازگار می‌شود و بیمار در کودکی و جوانی اغلب هیچ علامتی ندارد. همین، تشخیص را به تأخیر می‌اندازد.

«سوراخ قلب» که همه‌شان یکی نیستند

در گفتار روزمره همه‌ی این‌ها «سوراخ قلب» خوانده می‌شوند، اما تفاوتشان مهم است:

نقص بین دهلیزینقص بین بطنیروزنه‌ی بیضی باز
محلمیان دهلیزهامیان بطن‌هادریچه‌ی جنینی که کامل نچسبیده
زمان بروز علائمبزرگسالیاغلب شیرخوارگیمعمولاً بی‌علامت
صدای اضافهملایم، دیر شنیده می‌شودبلند، زود شنیده می‌شودندارد
شیوعیکی از شایع‌ترین نقص‌های قلبیشایع‌ترین نقص مادرزادی قلبحدود یک‌چهارم مردم
رویکردبستن در صورت بار قابل توجهبستن در نقص‌های بزرگاغلب هیچ اقدامی
روزنه‌ی بیضی باز یک یافته‌ی شایع در جمعیت عادی است و در بیشتر افراد نه بیماری است و نه درمان می‌خواهد. دیدنش در برگه‌ی اکو، به‌تنهایی دلیل نگرانی نیست.

نشانه‌ها

در نقص کوچک، بیمار می‌تواند تمام عمر بی‌علامت بماند. در نقص متوسط و بزرگ، علائم اغلب از دهه‌ی سوم و چهارم شروع می‌شوند:

  • کاهش توان فعالیت — نخستین و مبهم‌ترین نشانه؛ اغلب به بی‌تحرکی یا اضافه‌وزن نسبت داده می‌شود
  • تنگی نفس در فعالیت
  • تپش قلب — از فیبریلاسیون یا فلوتر دهلیزی
  • عفونت‌های تنفسی مکرر در کودکان با نقص بزرگ
  • ورم پا و علائم نارسایی سمت راست در مراحل پیشرفته
  • سکته‌ی مغزی در سن پایین — عارضه‌ای که در بخش بعد توضیح داده می‌شود

در کودکان با نقص قابل توجه، نشانه‌ها می‌توانند کندی رشد و وزن‌گیری، خستگی در شیر خوردن و تعریق زیاد باشند — نه شکایت‌های قلبی آشنا.

عارضه‌ای که کمتر گفته می‌شود: آمبولی متناقض

معمولاً لخته‌ای که در وریدهای پا می‌سازد — در ترومبوز ورید عمقی — به قلب راست و سپس ریه می‌رود و آمبولی ریه می‌سازد. ریه در این معنا یک صافی است که مانع رسیدن لخته به مغز می‌شود.

اما اگر سوراخی میان دو دهلیز باشد، لخته می‌تواند از آن میان‌بُر عبور کند، صافی ریه را دور بزند، به سمت چپ برسد و از آنجا به مغز برود. این پدیده آمبولی متناقض نام دارد و توضیح می‌دهد چرا این نقص می‌تواند به سکته‌ی مغزی در فرد جوان و بدون عوامل خطر معمول منتهی شود.

نتیجه‌ی عملی: در فرد جوانی که سکته‌ی مغزی بی‌توضیح داشته، بررسی وجود ارتباط میان دهلیزها بخشی از ارزیابی است — و اگر یافت شود، بستنش در بیماران منتخب مطرح می‌شود.

انواع بر اساس محل

محل سوراخ در دیواره، تعیین می‌کند که بستن از راه پوست ممکن است یا جراحی لازم می‌شود. اگر در گزارش اکو یکی از این نام‌ها را دیدید:

  • نوع مرکزی — شایع‌ترین (حدود سه‌چهارم موارد)، در وسط دیواره. اغلب از راه پوست قابل بستن است.
  • نوع پایینی — نزدیک دریچه‌ها؛ اغلب با ناهنجاری دریچه‌ی میترال یا تریکوسپید همراه است و جراحی می‌خواهد
  • نوع بالایی — نزدیک ورود ورید بزرگ؛ اغلب با ورود نابجای وریدهای ریوی همراه است و جراحی می‌خواهد
  • نوع نادر پشتی — کم‌شیوع، و اغلب جراحی

پس اگر شنیدید «نقص شما از راه پوست قابل بستن نیست»، این به معنای شدیدتر بودن بیماری نیست — به محل سوراخ و لبه‌هایش مربوط است، و نتیجه‌ی جراحی در این نقص‌ها هم خوب است.

تشخیص

  • معاینه — صدای اضافه و الگوی مشخصی در صداهای قلب که اغلب نخستین سرنخ است
  • اکوکاردیوگرافی — آزمون اصلی: محل و اندازه‌ی نقص، جهت و مقدار جریان، اندازه‌ی قلب راست و فشار ریوی
  • اکوی از راه مری — تصویر دقیق‌تر از لبه‌های نقص؛ لازمه‌ی تصمیم‌گیری برای بستن از راه پوست
  • اکوی کنتراست — نشان دادن عبور جریان، به‌ویژه در نقص‌های کوچک
  • نوار قلب — نشانه‌های بار قلب راست و بررسی آریتمی
  • ام‌آر‌آی قلب — اندازه‌گیری دقیق حجم جریان و اندازه‌ی بطن راست
  • کاتتریزاسیون قلب راست — اندازه‌گیری مستقیم فشار ریوی، وقتی فشار ریوی بالا مطرح است

درمان

تصمیم بر پایه‌ی مقدار بار اضافه گرفته می‌شود، نه بر پایه‌ی وجود سوراخ. سه وضعیت:

  • نقص کوچک با قلب راست طبیعی — اغلب هیچ اقدامی لازم نیست؛ فقط پیگیری دوره‌ای. بخشی از نقص‌های کوچک در شیرخوارگی خودبه‌خود بسته می‌شوند.
  • نقص با بزرگی قلب راست یا علائم — بستن توصیه می‌شود، حتی در بیمار کم‌علامت، چون از عوارض بلندمدت پیشگیری می‌کند
  • فشار خون ریوی شدید و پیشرفته — اینجا بستن می‌تواند زیان‌بار باشد و تصمیم پیچیده‌تر است؛ کار مرکز فوق‌تخصصی است

آن مورد سوم منطق روشنی دارد: وقتی فشار ریوی بسیار بالا رفته باشد، آن سوراخ به یک سوپاپ تخلیه‌ی فشار تبدیل شده است و بستنش می‌تواند قلب راست را زیر فشار خرد کند.

دو روش بستن

بستن از راه پوست — با یک کاتتر از رگ کشاله‌ی ران، چتری کوچک روی سوراخ باز می‌شود. بدون شکافتن سینه، با بستری کوتاه و بازگشت سریع. امروز روش انتخابی برای بیشتر نقص‌های مرکزی است، به شرط اینکه لبه‌های سوراخ برای نشستن دستگاه مناسب باشند — و همین را اکوی از راه مری مشخص می‌کند.

جراحی — در نقص‌های بزرگ، نقص‌هایی با محل یا لبه‌های نامناسب، و وقتی مشکل همراه دیگری هم باید اصلاح شود.

پس از بستن، دوره‌ای آسپرین و داروی ضدپلاکت تجویز می‌شود تا سطح دستگاه با بافت خودی پوشیده شود. رعایت این دوره مهم است.

پس از درمان و در زندگی

  • پیگیری ادامه دارد — بستن سوراخ، بار را برمی‌دارد اما دهلیز کشیده‌شده را یک‌شب به حالت اول برنمی‌گرداند؛ خطر فیبریلاسیون دهلیزی در بیمارانی که دیر بسته شده‌اند باقی می‌ماند
  • سن اهمیت دارد — بستن در سن پایین‌تر نتیجه‌ی بهتری دارد، چون فرصت کمتری برای آسیب دائمی ریه و دهلیز بوده است
  • ورزش پس از بستن موفق و در نبود فشار ریوی، معمولاً آزاد است
  • بارداری در نقص کوچک یا بسته‌شده معمولاً بی‌مشکل است؛ در فشار ریوی بالا اما پرخطر است و باید پیش از بارداری مشورت شود
  • بهداشت دهان و دندان را جدی بگیرید و تشخیص و دستگاه خود را به دندان‌پزشک بگویید

پیام محوری

نقص دیواره‌ی بین دهلیزی، بیماری‌ای مادرزادی است که اغلب در بزرگسالی خودش را نشان می‌دهد — و همین آن را از تصور رایج «بیماری مادرزادی یعنی بیماری کودکان» جدا می‌کند.

دو پیام عملی. اول: کاهش تدریجی توان فعالیت در دهه‌ی سوم و چهارم زندگی را به بی‌تحرکی و افزایش سن نسبت ندهید؛ یک اکوکاردیوگرافی ساده پاسخ می‌دهد. دوم: تصمیم درمان بر اندازه‌ی قلب راست بنا می‌شود، نه بر وجود سوراخ — پس پرسش درست این است که «قلب راست من بزرگ شده یا نه؟»

یک نکته‌ی پایانی: اگر این سوراخ در شما تشخیص داده شده، پیش از هر بارداری برنامه‌ریزی مشورتی داشته باشید — چون تغییرات حجم خون در بارداری می‌تواند بار روی قلب راست را بیشتر کند، و در برخی بیماران بهتر است بستن سوراخ پیش از بارداری انجام شود.

نام‌های دیگر

  • Atrial Septal Defect
  • ASD
  • سوراخ بین دهلیزی
  • نقص سپتوم دهلیزی

کد ICD-10

Q21.1

علائم

  • در کودکی اغلب بدون علامت
  • تنگی نفس هنگام فعالیت
  • خستگی زودرس
  • تپش قلب و ضربان نامنظم
  • عفونت‌های مکرر تنفسی در کودکان
  • سوفل قلبی در معاینه
  • ورم پاها در مراحل پیشرفته

علل

  • اختلال در تکامل دیواره‌ی بین دهلیزی در دوران جنینی
  • عوامل ژنتیکی
  • سندرم داون و سایر اختلالات کروموزومی
  • مصرف برخی داروها یا الکل در بارداری
  • دیابت کنترل‌نشده‌ی مادر

عوامل خطر

  • سابقه‌ی خانوادگی بیماری مادرزادی قلب
  • سندرم‌های ژنتیکی
  • عفونت مادر در بارداری مانند سرخجه
  • دیابت بارداری کنترل‌نشده
  • مصرف الکل یا دخانیات در بارداری

روش‌های تشخیص

  • اکوکاردیوگرافی
  • اکوکاردیوگرافی از راه مری
  • نوار قلب
  • عکس قفسه‌ی سینه
  • ام‌آر‌آی قلب
  • کاتتریزاسیون قلب برای سنجش فشار ریوی

پیشگیری

کنترل دیابت و بیماری‌های مادر پیش از بارداری، مصرف اسید فولیک، پرهیز از الکل و دخانیات در بارداری، واکسیناسیون سرخجه پیش از بارداری، و مصرف دارو در بارداری فقط با تجویز پزشک.

بازخورد