برای بیمارانِ سالمندی که نارساییِ قلبیِ پیشرفته دارند، تصمیم دربارهی پیوند قلب یا پمپِ کمکیِ بلندمدت فقط پای عمر در میان نیست؛ کیفیتِ زندگی هم هست. مطالعهی SUSTAIN-IT همین را دنبال کرد.
چه بررسی شد
۳۰۵ بیمارِ ۶۰ تا ۸۰ ساله که پیوند قلب یا پمپِ کمکی گرفتند، از پیش از عمل تا ۲۴ ماه بعد، با پرسشنامههای کیفیتِ زندگی و آزمونِ پیادهرویِ ششدقیقهای ارزیابی شدند.
یافته
کیفیتِ زندگیِ بیماران ظرف ۶ ماه پس از عمل بهبود یافت و تا دو سال پایدار ماند. این بهبود در پرسشنامهی اختصاصیِ نارسایی قلب در هر سه گروه دیده شد. بیمارانِ پمپِ کمکیِ بلندمدت در بعضی سنجهها نسبت به پیوند نمرات کمی پایینتر داشتند.
یک نکته در تفسیر
این مطالعه مشاهدهای است و بیمارانش برای این درمانها انتخاب شده بودند؛ پس نتیجه به معنای مناسببودنِ این درمانها برای هر سالمند نیست.
این برای شما چه معنایی دارد
برای خانوادههایی که با تصمیمِ سختِ درمانِ پیشرفتهی نارسایی قلب روبهرویند، این خبر یک نکتهی امیدوارکننده دارد: سن بالا بهتنهایی مانع نیست، و این درمانها میتوانند نهفقط بقا که حالِ روزمره را هم بهتر کنند. تصمیم، تیمی و فردی است.